Мрачната страна на Хонг Конг: Десетици илјади луѓе живеат во станови од 3 метри квадратни

Содржина:

• Пазарот на станови во Хонг Конг значи „спални соби“ од неколку квадратни метри кои се делат
• Животот во сиромаштија: Цените на станови и кириите се високи за обичните луѓе
• Оние што системот ги заборава: работници кои не се доволно сиромашни за помош, но се премногу сиромашни за достоинствен живот
• Секојдневно страдање: болести, влага и немање основни услови во кафез-становите
• Апел од граѓаните: „Сакам градоначалникот да разбере како живее обичен човек во Хонг Конг“
• Систем што ја зголемува нееднаквоста: богатството е во недвижностите, а сиромашните се заробени во кафези

Пазарот на станови во Хонг Конг значи „спални соби“ од неколку квадратни метри кои се делат

Така функционира пазарот. Тој што издава стан ќе залепи налепница на влезот на зграда или на огласна табла. Пишува: „спална соба, топла вода, ТВ.” Кирија: 1.800 до 2.800 хонгконшки долари месечно. Број на телефон. Се јавуваш. Доаѓаш. Влегуваш. Тоа кое го нарекуваат „спална соба” е поделен стан – некогаш голем стан исечен на десетина единици. Некогаш цел кат поделен на стотина кутии. Тенки преградни ѕидови, метални рамки, мрежа наместо таван. Внатре – кревет, можеби мал ормар, тоа е тоа. Тоалет и кујна – заеднички, со останатите жители на катот. Луѓето кои живеат таму се најчесто самци, самохрани жени, постара генерација. Луѓе кои немаат никој и немаат каде.

Животот во сиромаштија: Цените на станови и кириите се високи за обичните луѓе

Хонг Конг се гордее со ниски даноци и слободна економија. Но таа иста слободна економија создала еден парадокс: владата ги финансира јавните услуги – патишта, болници, инфраструктура – речиси исклучиво преку продажба на земјиште. Инвеститорите купуваат земјиште, градат станови, продаваат по цени кои растат со децении. А кога цените растат побрзо од платите – оние на дното едноставно не можат да ги следат. Резултатот е вака: двособен стан со 30-40 квадратни метри во некој просечен дел на градот чини минимум 2.000 американски долари месечно кирија. За купување – потребно првична инвестиција минимум 70.000-80.000 долари. Потоа хипотека 30 до 40 години. На крај – вкупно платено, половина милион долари или повеќе. За стан кој во меѓувреме можеби вреди помалку отколку кога си го купил. Многу млади луѓе кои купиле стан во 2017 денес плаќаат хипотека за имот чија вредност паднала. И не знаат дали ќе порасне повторно.

Оние што системот ги заборава: работници кои не се доволно сиромашни за помош, но се премногу сиромашни за достоинствен живот

Постои категорија луѓе за кои системот едноставно нема решение. Државни субвенции за кирии постојат – но само за оние под одреден праг на приход. Оние чии приходи се малку над тој праг не се квалификуваат. Но истовремено, нивната плата не е доволна за нормален стан. Преголеми за помош, премали за пазарот. Тие луѓе завршуваат во кафез-станови. Плаќаат повеќе од половина од платата за кирија. Остатокот им оди на храна, превоз, основни потреби. Нема заштеди. Нема резерва. Нема излез. Ако некој сака да купи стан преку државна поддршка по намалена цена – 30 до 40% попуст – мора да победи на своевидна лотарија. Малкумина добиваат шанса. „За повеќето млади луѓе во Хонг Конг, тоа е нивната најголема надеж”, вели еден домашен активист. „Но очигледно ретко се случува.”

Секојдневно страдање: болести, влага и немање основни услови во кафез-становите

Условите во кафез-становите не се само психолошки тешки. Влагата е постојана. Вентилацијата скоро и да не постои. Луѓето споделуваат бањи и кујни со десетина или повеќе соседи. Респираторни проблеми, кожни инфекции, заразни болести – тоа е секојдневие на животот на три квадрати. Владата со децении вели дека ќе го реши проблемот. Со децении не го решила.

Апел од граѓаните: „Сакам градоначалникот да разбере како живее обичен човек во Хонг Конг“

На прашањето што би му рекол на градоначалникот на Хонг Конг кај да сигурно ќе биде сослушан, активистот одговара без двоумење. „Да разбере навистина како живеат нормалните луѓе. Разбирам дека е тешко да си водач. Дека постојат тешки одлуки. Но подобрување на животот на обичните луѓе значи дека не мораш да им угодуваш толку на милијардерите и на корпорациите. Тоа е длабоко вкоренето во Хонг Конг и многу е тешко да се направи таа промена.” Порака без украси: нормалните луѓе само сакаат пристоен дом. Да бидат безбедни. Да можат да ги одгледуваат своите деца. Да не мораат да мислат од плата до плата.

Систем што ја зголемува нееднаквоста: богатството е во недвижностите, а сиромашните се заробени во кафези

Хонг Конг е пример за она кое може да се случи кога економскиот раст и цените на имотот ги надминуваат платите со децении – без регулација, без корекција. Богатите го чуваат богатството во „тули” – станови купени само за вредност, не за живеење. А оние на дното ги плаќаат последиците. Три квадратни метри. Метална мрежа. Кревет. Тоа е домот на десетици илјади луѓе во еден од најбогатите градови на светот.