Непозната жена ѝ го грабнала бебето од раце со зборовите „Твоето бебе е најубаво, ќе си го земам!“: Автомобилот потоа забрзал, а останале само три теории за тоа што се случило

Содржина:

• Во „Брукдејл“ една жена одела меѓу креветчињата и го избрала токму новороденчето на Франческа
• На 21 октомври Марлен била завиткана во жолто-розово ќебенце и конечно пуштена дома
• „Конечно! Ве чекам цел ден“ рекла жената која неколку дена претходно била во детското одделение
• Белиот „Шевролет Малибу“ од 1976 година немал регистарски таблички
• Кенет Монахан јавно ја опишал осомничената како жена висока 170 см и тешка околу 59 кг
• ФБИ во ноември 1989 година направил психолошки профил на жената што ја грабнала Марлен
• Трите насоки на детективите биле брачен пар без деца, трговија со луѓе или некој близок до семејството
• Секоја година на 18 октомври Томас и Франческа го слават роденденот на ќерката што ја чекаат да се врати

Во „Брукдејл“ една жена одела меѓу креветчињата и го избрала токму новороденчето на Франческа

Лекарите во болницата „Брукдејл“ во Бруклин забележале знаци на жолтица кај девојчето и биле принудени да го продолжат нејзиниот престој во родилиштето за повнимателно да ја следат состојбата на новороденчето.
Неколку дена по породувањето, среќната мајка одлучила да ја посети ќерката во болничката соба. Кога влегла, здогледала непозната жена како шета помеѓу креветчињата и со љубопитност го набљудува секое бебе.
Франческа ја прашала што прави таму. Жената одговорила дека е мајка на едно од бебињата и, од некоја причина, ја замолила Франческа да ѝ го покаже своето дете.
Кога Франческа го направила тоа, непознатата жена била воодушевена.
„Ми се допадна уште од самиот почеток! Таа е најубавото и најслаткото дете на светот“, рекла таа, а потоа, одвај стигнувајќи да се поздрави, брзо излегла од собата.
Во тој момент, на Франческа сето тоа ѝ делувало чудно, бидејќи малку кој смета туѓо дете за поубаво од сопственото. И на крајот на краиштата, кое бебе било нејзино? Зошто не го покажала? Но сите тие мисли набрзо исчезнале. Франческа се грижела за здравјето на Марлен и тоа ѝ била единствената грижа.

На 21 октомври Марлен била завиткана во жолто-розово ќебенце и конечно пуштена дома

Испуштањето од болница било закажано за 21 октомври. Лекарите заклучиле дека бебето е потполно здраво и тој есенски ден конечно биле пуштени дома.
Франческа полека ги пакувала своите работи и подароци, внимавајќи ништо да не заборави. Го завиткала бебето во жолто-розово ќебенце и излегла од болничката соба за да се сретне со своите најблиски.
Пријателките ја чекале во фоајето за да ѝ помогнат да стигне дома. Нејзиниот сопруг бил надвор од градот поради службени обврски и не можел да присуствува на тој важен настан.
Среќната тројка, носејќи го бебето во раце, ја напуштила болницата и одлучила да тргне по пократок пат до автобуската станица, низ една тесна уличка.

„Конечно! Ве чекам цел ден“ рекла жената која неколку дена претходно била во детското одделение

Штом заминале зад аголот, една жена им го попречила патот. Франческа веднаш ја препознала како онаа чудна непозната личност што ја сретнала на детското одделение пред неколку дена.
Овој пат, таа прва проговорила.
„Каде одите?“, прашала жената.
„Дома“, одговорила Сантана, чувствувајќи мешавина од немир и страв.
„Конечно! Ве чекам цел ден“, рекла чудната минувачка со негодување, а потоа извадила пиштол од чантата и го вперила во Франческа.
„Правете како што велам и никој нема да биде повреден.“
Престрашените пријателки се вкочаниле од страв и полека тргнале по непознатата жена. Откако изоделе шест блока, се нашле покрај напуштена депонија. Сакале да веруваат дека жената едноставно ќе им ги земе парите и накитот, а потоа ќе се разделат како ништо да не се случило. Но разбојничката имала поинакви планови.

Белиот „Шевролет Малибу“ од 1976 година немал регистарски таблички

Непознатата жена ја изговорила реченицата што никој не очекувал да ја чуе.
„Веќе ти реков дека твоето бебе е најубаво и јас го земам.“
Го вперила пиштолот во Франческа, а таа немала избор освен да го предаде своето долго очекувано дете во рацете на тој монструм.
Потоа жената седнала на совозачкото седиште во бел „Шевролет Малибу“ од 1976 година, паркиран зад аголот и без регистарски таблички, а автомобилот одјурил во непознат правец.
Единственото што пријателките можеле да го видат бил избледениот црвен натпис на страничниот дел од автомобилот, како и возачот со густа коса и темни очила. Се сомневале дека можеби станува збор за жена.
Сантана и нејзините пријателки со најголема брзина отрчале во болницата, од каде што го пријавиле инцидентот во полиција. Инспекторите веднаш тргнале во потрага по исчезнатиот автомобил, но дури ни со жешка трага, не успеале да го пронајдат.

Кенет Монахан јавно ја опишал осомничената како жена висока 170 см и тешка околу 59 кг

По одредено време, полицијата се обратила до медиумите со надеж дека ќе ја забрза истрагата. Кенет Монахан, кој бил задолжен за случајот, свикал прес-конференција на која ја опишал осомничената.
„Убава жена со светол тен, на возраст од 25 до 30 години, со латино црти на лицето, висока 170 см и тешка приближно 59 кг. Има кратка, посветла коса и многу изразени очи. Носи незабележлива облека: темни панталони и сива јакна.“
Покрај изгледот на криминалката, биле објавени и следниве информации за киднапираната Марлен.
„Висина: 50 см, тежина: 3 кг, кафеави очи и темна коса. Карактеристичен белег: благ деформитет на едното стапало.“
„Ве молам, ако сте ја виделе, јавете се во полиција! Си ја сакам ќерката назад. Ми треба! Не можам да живеам без неа!“, ги преколнувала Франческа гледачите.
Нејзиниот апел ги допре срцата на загрижените граѓани и полицијата набрзо почна да прима повици од целата земја. Совесни граѓани пријавувале дека виделе жена што личи на лицето од полицискиот цртеж. Ниту еден осомничен не ѝ побегнал на полицијата и секој случај бил детално истражен, но за жал, ниту една трага не довела до решение.

ФБИ во ноември 1989 година направил психолошки профил на жената што ја грабнала Марлен

Стручњаците претпоставиле дека на таков ужасен и очајнички чин можеле да ја наведат следниве фактори: спонтан абортус или смрт на сопствено дете, неплодност или ментална болест.
Полицијата и детективите веднаш ја прегледале медицинската документација на сите жителки на Бруклин и заклучиле дека ниедна жена што одговарала на некои од карактеристиките не се совпаѓала со полицискиот цртеж.
Персоналот на болницата „Брукдејл“ исто така изјавил дека никогаш претходно не ја видел киднаперката.
На денот на киднапирањето, таткото на Марлен и сопруг на Франческа, Томас, се наоѓал во Доминиканската Република со синовите, па веднаш бил исклучен како осомничен. Дома го водел својот бизнис – синџир на продавници за мешана стока. Семејството го опишувало како примерен татко и сопруг кој никогаш не би му наштетил на своето семејство.
Откако дознал за инцидентот, никогаш не се опоравил, а подоцна станало јасно дека ни неговата сопруга повеќе не можела да се опорави.
Две недели подоцна, Франческа ги спакувала работите и му се придружила на сопругот, а цело време продолжувала да му се јавува на Кенет Монахан за да се распрашува за напредокот на истрагата. За жал, инспекторите немале никакви новини. Повиците од потенцијалните сведоци станувале сè поретки, а се чинело дека секоја трага од Марлен е засекогаш изгубена.

Трите насоки на детективите биле брачен пар без деца, трговија со луѓе или некој близок до семејството

И покрај сè, истражителите продолжиле да работат врз три главни хипотези.
Според првата, брачен пар без деца одлучил да дојде до дете на крајно варварски начин. Во прилог на тоа говори фактот што жената сама го избрала бебето меѓу новороденчињата, што значи дека најверојатно сакала да го задржи за себе.
Втората теорија укажува на можност за трговија со луѓе. Овој глобален проблем е присутен во многу земји, а Соединетите Држави секако не беа исклучок. Во најдобар случај, Марлен можела да биде предадена на семејство, а во најлош – продадена за извршување ужасни злосторства.
Во рамките на третата теорија, детективите ја разгледувале можноста во киднапирањето да биле вмешани роднини или семејни пријатели. Откако секој од нив бил детално проверен, не успеале да го поврзат исчезнувањето на бебето со ниеден од нив.

Секоја година на 18 октомври Томас и Франческа го слават роденденот на ќерката што ја чекаат да се врати

Иако поминаа 40 години од нејзиното исчезнување, Томас и Франческа Сантана веруваат дека нивната ќерка е жива и дека еден ден сигурно ќе биде пронајдена.
Секој 18 октомври го слават роденденот на своето девојче, надевајќи се дека еден ден и самата славеничка ќе им се придружи.
Во меѓувреме, полицијата на Бруклин практично ја прекина истрагата уште во 2004 година, со напомена дека повторно ќе го отвори случајот доколку се појават нови докази или траги.
Во 2010 година, со помош на специјализиран софтвер, беше изработена и објавена симулација на изгледот на дваесет и петгодишната Марлен, заснована врз фотографии од нејзините родители.
Секако, тешко е да се каже колку таа слика е веродостојна, со оглед на тоа што девојчето никогаш не било фотографирано. Единствената надеж на истражителите е дека Марлен, доколку е жива, еден ден ќе одлучи да го внесе својот ДНК профил во јавно достапните бази на податоци во САД и конечно ќе ја дознае својата приказна.