Никој не знае што претставува овој вселенски објект ниту зошто може да се движи спротивно на гравитацијата

Мал објект што кружи околу Сонцето веќе подолго време ги збунува научниците, а новите истражувања само ја продлабочија мистеријата. Откриен во 1998 година од астрономот Том Герелс од Универзитетот во Аризона и каталогизиран како 1998 KY26, тој едноставно не се вклопува во познатите правила на гравитациската динамика. Со други зборови, забрзува на начин што никој досега не успеал целосно да го објасни. Има повеќе теории, но најновите податоци не се совпаѓаат целосно со ниту една од нив.

Никој не знае што претставува овој вселенски објект ниту зошто може да се движи спротивно на гравитацијата

Од трипати поголем до само 11 метри, а се врти на секои пет минути

Она што со сигурност се знае за 1998 KY26 е изненадувачки малку. Неговиот дијаметар изнесува околу 11 метри, што е релативно нова информација, бидејќи според британскиот магазин „Sky at Night“, астрономите првично проценувале дека објектот е трипати поголем.
Покрај тоа, телото ротира исклучително брзо околу својата оска. Уште понеобично е неговото високо албедо: Месечината рефлектира околу 12 проценти од светлината што ја прима, додека 1998 KY26 рефлектира дури 50 проценти. И тука доаѓа деталот што најмногу ги мачи астрофизичарите: телото континуирано забрзува.

Од трипати поголем до само 11 метри, а се врти на секои пет минути

Ако е комета, каде е опашката што треба да ја турка напред

Кометите се космички тела со препознатливи долги опашки што светат зад нив. Но тие опашки не се само впечатлива глетка: тие настануваат кога мразот преминува директно од цврста во гасовита состојба преку процес на сублимација. Тој процес повлекува ситни честички прашина, па според законот за зачувување на импулсот, исфрлањето честички дејствува како мал ракетен мотор.
Така би можело да се објасни забрзувањето. Но проблемот е огромен: 1998 KY26 нема никаква опашка. Во Сончевиот систем досега се откриени четиринаесет слични објекти наречени „темни комети“, за кои научниците претпоставуваат дека сублимираат, но процесот не е видлив со телескопи. Затоа првата теорија беше дека и овој објект испушта гас што не можеме да го забележиме.
Сепак, најновите мерења објавени во „New York Times“ покажаа дека температурата на телото е околу минус 47 степени Целзиусови. Тоа е премногу топло за да опстане воден или јаглероден мраз во вселенски вакуум. Ако нема мраз, нема сублимација. А без сублимација, телото не може да биде комета, дури ни темна.

Ако е комета, каде е опашката што треба да ја турка напред

Ниту светлината, ниту исфрлените карпи не даваат доволно силен потисок

Малку познат факт е дека фотоните на светлината, иако немаат маса на мирување, поседуваат импулс. Тоа значи дека сончевата светлина врши реален физички притисок, кој со текот на времето може да влијае врз брзината на мало тело. Постои и ефектот на Јарковски, сила создадена од нееднакво емитување топлина од површината на телото.
Втората теорија сугерира дека овие сили создале доволно туркање за 1998 KY26 да се оддалечи од патеката што би ја предвидела само гравитацијата. НАСА го претпочиташе ова објаснување, но независни научници пресметаа дека ефектите не се ни приближно доволно силни за да го објаснат измереното забрзување.
Третата теорија претпоставува дека станува збор за класичен астероид. Бидејќи ротира еднаш на секои пет минути, центрифугалната сила би можела да исфрла парчиња карпа во вселената. Ако тоа исфрлање се случува претежно во една насока, би се добил дополнителен погон. Но останува прашањето: зошто еден природен астероид би исфрлал маса само во еден единствен правец со години?

Ниту светлината, ниту исфрлените карпи не даваат доволно силен потисок

Ави Лоеб не вели вонземјани, туку загубената советска сонда „Фобос 1“

Кога природните објаснувања почнуваат да паѓаат во вода, неизбежно се појавува прашањето за вештачко потекло. Но овојпат, дури ни познатиот астрофизичар од Харвард, Ави Лоеб, кој стана интернет-сензација тврдејќи дека меѓусвездениот посетител Оумуамуа бил вонземски брод, не смета дека станува збор за вонземјани.
Наместо тоа, Лоеб излезе со шокантна хипотеза: тој верува дека 1998 KY26 е всушност загубената советска сонда „Фобос 1“.
Во 1988 година Советскиот Сојуз ја лансираше сондата „Фобос 1“ со мисија да го проучува Марс и неговата месечина Фобос. Меѓутоа, оператор во контролниот центар направил фатална печатна грешка при внесување на софтверската команда, со што ги деактивирал клучните системи и сондата засекогаш изгубила контакт со Земјата. Таа не експлодирала, но никој никогаш не дознал каде завршила.
Со 1998 KY26 имаме објект со речиси идентични димензии, соодветна траекторија и невообичаено висока рефлексивност, што би одговарало на метално тело со соларни панели. Според оваа теорија, дефект во електрониката активирал два кратки импулси на моторите, на 2 септември 1988 и на 19 мај 1996 година, испраќајќи го леталото во сегашната чудна орбита. Сепак, НАСА ја отфрла оваа идеја како чиста шпекулација, бидејќи нема директни физички докази за вештачко потекло.

„Хајабуса 2“ требаше да го реши случајот, но моторот ја стави мисијата под прашање

Како и научниците што го проучуваат, така и ние остануваме со повеќе прашања отколку одговори. Јапонската вселенска агенција ЈАКСА планираше сондата „Хајабуса 2“ да отпатува до 1998 KY26 и одблизу да утврди што точно претставува ова тело.
Но поради технички проблеми со моторот, продолжената мисија засега е доведена во прашање. Така, вселенската енигма останува недопрена, додека малото тело продолжува да кружи околу Сонцето со брзина што им пркоси на очекувањата на гравитацијата.

Коментирај анонимно

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *