Николо Паганини: Виолинистот кого го сметаа за човек на ѓаволот

Содржина:

• Роден во Џенова во 1782 година, а легендата станала погласна по Ница
• Мала дланка, долги прсти и дијагноза што никогаш не била докажана
• Флажолети, пицикато со левата рака и скокови по вратот на виолината
• „Топот“ од 1743 година му го доверил на Џенова со услов „Да биде зачувана засекогаш“
• Жиците ги штимал за полустепен повисоко од оркестарот
• Во Париз во 1838 година сакал концерти и казино, но дозвола не добил
• Кога жиците пукале една по една, легендата велела дека продолжувал да свири
• Црковните власти со години го одложувале неговиот погреб во осветена земја

Роден во Џенова во 1782 година, а легендата станала погласна по Ница

Италијанскиот виолинист и композитор е роден на 27 октомври 1782 година. Починал на 27 мај 1840 година, но приказната за него не завршила со неговиот последен концерт. Напротив, по смртта гласините станале уште погласни и повпечатливи.

Мала дланка, долги прсти и дијагноза што никогаш не била докажана

Паганини бил познат по невероjатната флексибилност на своите прсти. Истражувањето на бронзениот отпечаток од неговата десна рака открило особеност што долго ги интригирала лекарите и биографите. Со текот на годините биле понудени различни медицински објаснувања, но сигурни докази за точна дијагноза не постојат.

Флажолети, пицикато со левата рака и скокови по вратот на виолината

Токму физичката особеност на неговото тело, споена со техника потполно непозната за тогашната публика, ги хранела гласините дека Паганини ги добил своите вештини директно од ѓаволот. Приказните се ширеле низ цела Европа, затоа што неговите изведби вклучувале потези што за многумина звучеле речиси невозможно.

„Топот“ од 1743 година му го доверил на Џенова со услов „Да биде зачувана засекогаш“

Паганини и самиот инструмент го претворил во дел од својата сопствена митологија. Неговата омилена виолина била изработена од кремонскиот мајстор Бартоломео Џузепе Гварнери, познат како „дел Џезу“. Поради нејзиниот моќен и продорен звук, виртуозот ја нарекол „Топот“ (Il Cannone).
Тој не го чувал овој скапоцен инструмент исклучиво за себе. Во својот тестамент и ја оставил виолината на родниот град со изричен услов: „Да биде зачувана засекогаш“. Инструментот му бил предаден на градот во 1851 година и денес гордо се чува во дворецот „Турзи“.

Жиците ги штимал за полустепен повисоко од оркестарот

Необични биле и неговите решенија како композитор. Во одредени дела барал посветол и појасен звук, но и начин да си олесни одредени виртуозни пасажи. Така техниката, сценскиот ефект и композицијата кај него станувале дел од истата пресметана музичка драма.

Во Париз во 1838 година сакал концерти и казино, но дозвола не добил

Покрај музиката, Паганини имал голема слабост кон коцкањето. Отворил простор што требало да ги спои сцената и игрите на среќа, но проектот завршил со огромни финансиски загуби. Приказната дека дури го ставил на коцка и својот вреден инструмент често ја раскажуваат неговите биографи, иако различните верзии имаат различно ниво на веродостојност.

Кога жиците пукале една по една, легендата велела дека продолжувал да свири

Еднакво прочуени се и раскажувањата за неговите концерти во кои виртуозот, според приказните, не застанувал ни кога инструментот го изневерувал. Иако дел од овие сведоштва веројатно биле преувеличени, тие совршено се вклопувале во неговиот постојан стремеж кон екстремни технички ефекти.

Црковните власти со години го одложувале неговиот погреб во осветена земја

Неговиот мрачен имиџ бил толку силен што сенката на гласините продолжила и по смртта. Така Паганини останал запишан во историјата не само по своите 24 каприча и неповторливи концерти, туку и како уметник кој сопствената необичност ја претворил во незаборавно музичко наследство.