Одморот од соништата во Италија ѝ се претвори во кошмар – Австралијанка била киднапирана двапати во еден ден

Содржина:

• Куќи од 1 евро и кајтбординг во Ло Стањоне ја задржале сама во Сицилија
• Човек од групата тргнал кон друг бар, но автомобилот се одвоил од сите
• По околу 12 километри стигнале до ограден имот, а вратата не била заклучена
• За среќа наишла на обезбедување и помислила дека е безбедна и дека за миг ќе стигне во хотелот
• Купувала пијалаци од автомати за трансакциите да останат како трага
• „Апсолутно не е италијанска работа“, вели таа, но планот за куќа сега е на пауза

Куќи од 1 евро и кајтбординг во Ло Стањоне ја задржале сама во Сицилија

Стефани е позната на социјалните мрежи по видеа за домашни реновирања „направи сам“, па ја привлекле италијанските програми за куќи од 1 евро, иницијатива во која напуштени или распаднати имоти се продаваат за симболично едно евро.
Ја привлекол и кајтбордингот во местото Ло Стањоне, во близина на Марсала, на Сицилија.
Додека престојувала таму, се приклучила на средба со други кајтбордери. На почетокот изгледало безопасно, но набрзо станало страшно и опасно.

Човек од групата тргнал кон друг бар, но автомобилот се одвоил од сите

Групата тргнала кон друг бар, а Стефани, имајќи доверба во луѓето со кои била, се качила во автомобил на еден иселеник од Европа. Наместо да ја однесе до останатите, тој нагло забрзал и се оддалечил од групата.

„Седнав во автомобилот, а тој почна да вози. Поминавме околу 300-400 метри, а потоа ми рече: „Ајде да видиме дали овој автомобил може да достигне 160 километри на час“, изјави таа за news.com.au.

„Му реков: „Извини, што?“ Потоа почна да вози сè побрзо. Му велев: „Не, те молам, немој. Сакам да излезам.“

„Бев преплашена. Почнав да го молам и преколнувам, но тој само возеше уште побрзо. Викав, плачев, а автомобилот продолжуваше да забрзува. А тоа се тесни сицилијански патишта.“

По околу 12 километри стигнале до ограден имот, а вратата не била заклучена

По некое време, Стефани престанала да зборува и дискретно му ја испратила својата локација на инструкторот по кајтбординг.

„Тогаш неговиот пријател, кој седеше на совозачкото место, го праша: „Сите ли доаѓаат кај тебе дома?“

А тој одговори: „Не, никако. Никој не доаѓа.“

„Така сфатив дека дури ни пријателот не разбира навистина што се случува. Тој е збунет. Само решив, добро, можеби треба да ја проверам вратата од автомобилот. Затоа што не сум безбедна со овие луѓе. Пријателот не изгледа како да има доволно храброст да го запре што и да има овој човек на ум за мене.“

Кога открила дека вратата е отклучена, Стефани скокнала надвор и побегнала.
„Се отвори, и јас само трчав и трчав, колку што можев подолго, пред да најдам предмет зад кој ќе се скријам и ќе проверам дали ме следат, а не ме следеа.“

За среќа наишла на обезбедување и помислила дека е безбедна и дека за миг ќе стигне во хотелот

По неколку километри стигнале до мало и тивко гратче, каде што Стефани забележала возило на обезбедување со вклучени ротирачки светла.

Таа успеала да го најде обезбедувачот кој патролирал во околината и преку апликација за превод на својот телефон му објаснила што ѝ се случило.

Тој се согласил да ја однесе до сместувањето, па дури и му се јавил на својот претпоставен за да му објасни каде оди.

Во тој момент помислила дека конечно е безбедна и дека за неколку минути ќе биде во хотелската соба. Но, ситуацијата повторно добила вознемирувачки пресврт.

„Одеднаш застана во една тесна уличка и инсистираше да преведе нешто на мојот телефон.

Конечно му го дадов телефонот откако запре, а тој напиша: „Што ќе направиш за мене затоа што те возам дома?“

Во истиот момент ја искористив шансата. Вратата беше отворена и истрчав во едно лозје.“

Купувала пијалаци од автомати за трансакциите да останат како трага

Откако успеала да му избега на обезбедувачот, Стефани пеш се упатила кон хотелот. Секојпат кога ќе забележела светла од возило во далечината, се криела, не сакајќи повторно да ризикува да побара помош од случаен минувач.

По патот застанувала кај автомати за пијалаци и купувала вода и сокови, за трансакциите да останат евидентирани, доколку подоцна биде потребно да се утврди каде се движела.

На крајот успеала да стигне до хотелот и, како што раскажува, „целиот следен ден само плачела“. Подоцна повторно се сретнала со групата кајтбордери, кои останале шокирани кога слушнале низ што поминала.

„Апсолутно не е италијанска работа“, вели таа, но планот за куќа сега е на пауза

Стефани вели дека настанот длабоко ја потресол и сака нејзиното искуство да послужи како предупредување за другите.

„Ова воопшто не е нешто што треба да се поврзува со Италија“, нагласи таа, посочувајќи дека човекот кој ја одвел од барот бил европски иселеник, а не Италијанец.

„За жал, и јас и многу мои пријателки сме доживеале и многу полоши работи овде, во Австралија.

Сакаме да мислиме дека ваквите работи се случуваат само во други земји. Но, ако ги погледнеме стапките на семејно насилство и бројот на жени кои се убиени во Австралија, јасно е дека ниту овде не е целосно безбедно.“

Стефани додава дека засега го ставила во мирување својот сон да купи куќа во Италија.

„Не мислам дека повторно ќе одам во Италија да работам на некој проект, освен ако не сум таму со некого на кого целосно му верувам.“