Погрешна ли е вековната теорија за настанокот на животот на Земјата? Научниците од Кембриџ дојдоа до шокантни сознанија

Содржина:

• Д-р Ричард Анслоу и тимот пресметале над 100.000 навлегувања во атмосферата
• Повеќето комети не стигнувале до копното или водата, туку испарувале високо над Земјата
• Анслоу ја урна сликата за комети што нежно носат кревки соединенија
• Цијановодородот можел да преживее само како изолиран статистички инцидент
• Јаглеродни астероиди и темни хидротермални извори остануваат поверојатни кандидати
• Марс можеби бил вистинскиот примател на ледените дарови од длабоката вселена

Д-р Ричард Анслоу и тимот пресметале над 100.000 навлегувања во атмосферата

Истражувањето било предводено од д-р Ричард Анслоу од Институтот за астрономија при Универзитетот во Кембриџ. Нивната цел била да се провери што навистина им се случувало на кометите кога влегувале во атмосферата на древната Земја.
Наместо да се потпрат само на претпоставки, научниците изградиле детални компјутерски модели за да го следат нивното движење, брзина, агол на удар и физичко распаѓање при контакт со атмосферата.

Повеќето комети не стигнувале до копното или водата, туку испарувале високо над Земјата

Резултатите од симулациите покажале дека огромното мнозинство комети се движеле со екстремно високи хиперсонични брзини, односно десетици километри во секунда, и под исклучително неповолни, остри агли.
Поради колосалниот отпор на воздухот и екстремното триење, тие експлодирале и буквално испарувале на огромна височина, пред воопшто да се приближат до површината.

Анслоу ја урна сликата за комети што нежно носат кревки соединенија

„Идејата дека кометите го посеале животот на Земјата е романтична и привлечна, но нашите физички модели јасно покажуваат дека таа е крајно неверојатна. Наместо нежно да ги спуштат кревките соединенија, пеколната топлина при ударот веднаш ги пеплосувала сите органски структури“, објаснува д-р Анслоу.
Токму овој заклучок ја прави студијата толку силна: проблемот не е само во тоа дали кометите носеле органски материи, туку дали тие воопшто можеле да преживеат пат низ атмосферата.

Цијановодородот можел да преживее само како изолиран статистички инцидент

Истражувачите особено детално го анализирале цијановодородот — клучно соединение на водород, јаглерод и азот кое биохемичарите го сметаат за главен катализатор и предуслов за синтеза на аминокиселините и РНК молекулите.
Пресметките покажале дека дури и масивни комети со дијаметар од повеќе километри не би можеле да пренесат доволно неоштетен цијановодород за да се покренат хемиските реакции на површината. Ако некој молекул и успеал да го преживее влезот, тоа не било доказ за постојан дотек на органска материја.

Јаглеродни астероиди и темни хидротермални извори остануваат поверојатни кандидати

Новите резултати ги навеле научниците да понудат пореални алтернативи за потеклото на органските градежни блокови.
Тие можеби не стигнале преку комети, туку преку јаглеродни астероиди, кои влегуваат со значително помала брзина. Другата можност е уште поземна: соединенијата да се создале на самата Земја, длабоко во темните хидротермални извори на дното на праисториските океани.

Марс можеби бил вистинскиот примател на ледените дарови од длабоката вселена

Иако кометите биле отпишани како извор на живот на Земјата, студијата дошла до фасцинантно откритие за соседниот свет.
Поради значително помалата маса на Црвената планета, послабата гравитација и неспоредливо потенката атмосфера, кометите таму навлегувале со многу помали брзини. Тоа драстично го намалувало температурниот шок при ударот, па веројатноста органските молекули да го преживеат падот и неоштетени да слетаат на марсовската почва била неколкукратно поголема отколку на Земјата.
Истражувањето, објавено во научното списание „Scientific Reports“, го менува досегашниот поглед на еволуцијата на Сончевиот систем: додека Земјата веројатно морала самата да ги „зготви“ темелите на сопствениот живот, токму Марс можеби бил вистинскиот примател на ледените дарови од длабоката вселена.