Последната „девојка“ ја имав во 92. година – Дедо Драгослав ја открива тајната на долговечноста

Кога човек длабоко ќе закорачи во десеттата деценија и полека ги брои деновите до својот стоти роденден, обично се очекува разговорите со него да бидат исполнети со приказни за лекови, болести и тежината на годините.
Сепак, Драгослав Томовиќ од маалото Буковача во селото Коштуниќи ги урива сите тие предрасуди. Овој домаќин од таковскиот крај претпочита да зборува за работата, љубовта и животот кој, како што самиот вели, му прелетал за миг. А на прашањето кога последен пат бил вљубен и имал интимна врска, без двоумење одговара дека тоа се случило во неговата деведесет и втора година.

Последната „девојка“ ја имав во 92. година - Дедо Драгослав ја открива тајната на долговечноста

Роден на 14 април 1928, здравјето го врзал за работа

Драгослав уште од најраното детство научил дека за секој залак мора да се избори со сопствена пот. Иако зад себе има речиси цел век, на изминатото време гледа со невероатна леснотија, објаснувајќи дека постоаната активност му ги зачувала здравјето и ведрината.
„Помина речиси цел век, не знам, брзо помина, јас мислам дека беше вчера. А кога ќе ме прашате како сто години така брзо прелетуваат, па прелетуваат во работа. Јас само работев, страшно сакав да работам и за мене работата беше светиња“, ја објаснува Драгослав својата едноставна, но силна животна филозофија за агенцијата РИНА.

Роден на 14 април 1928, здравјето го врзал за работа

Шестмина во куќа од девет квадрати, со еден стол и една клупа

Растењето во таковскиот крај пред речиси еден век не знаело за играчки, безгрижни распусти ниту детски хирови. Како момче од сиромашно семејство, Драгослав морал да оди на служба кај поимотните селски домаќини, каде што за парче леб и малку проја чувал овци и говеда и ги извршувал најтешките селски работи.
И покрај тешката оскудица во која живееле, тој на тоа време не се сеќава со горчина, туку со топлина и носталгија за времето кога луѓето знаеле да им се радуваат на малите нешта.
„Имавме само еден стол и една клупа, а ние шестмина живеевме во куќа од девет квадрати. Тогаш, ако имаш леб, имаш сè, а денес ни од колачи ништо не вреди. Но животот ни беше мил и бевме весели, задоволни и здрави“, се присетува овој стамен домаќин.

Со два и пол класа станал мајстор што го проверувале Англичани и Италијанци

Формалното образование за Драгослав завршило многу рано, но тоа не го спречило да стане еден од најбараните мајстори на своето време. Неговата љубопитност и остро око му биле единствено училиште.
Гледајќи ги другите, успеал да ги совлада столарскиот, тесарскиот, армирачкиот, бетонерскиот, па дури и електричарскиот занает. Столарската работа ја научил за само еден месец додека служел кај еден домаќин, а подоцна своето мајсторство го докажувал на најголемите градилишта низ целата земја.
„Мене не ми треба ништо, само да видам како изгледа, па така научив сè да работам. Подоцна надзорни органи ми беа Англичани и Италијанци и сите мои работи што ги изведував тие ги снимаа“, со гордост истакнува Томовиќ, чии раце биле неговата единствена и највредна диплома.

Шест месеци спиел на под во белградски бараки

Почетокот на Втората светска војна го затекнал во селото, во време кога низ таковските ридови се менувале различни војски, а народот се трудел само да ја зачува живата глава и да ги преживее гладните години.
По ослободувањето, сиромаштијата не исчезнала преку ноќ. Драгослав, како и многу негови врсници, тргнал кон Белград без пари и врски, потпирајќи се исклучиво на своите десет прсти и на занаетот што го носел во рацете.
„Овде за време на војната беа рамногорци, четници, имаше и партизани, а за нас највредно беше лебот. Зашто ако го имаш тоа, имаш сè, а ако нема леб, многу е лошо. Кога по војната заминав во Белград, спиев во некои бараки, долу на подот, цели шест месеци додека не се снајдов“, раскажува Драгослав за своите први чекори во главниот град, од каде што подоцна преку голема градежна компанија градел патишта и објекти ширум некогашна Југославија.

 

„Кога жената ќе ја снема, го снемало половина човек“

Покрај постоаната работа и скромноста, Драгослав тврди дека постои уште една, можеби и најважна причина за неговата долговечност и неисцрпна животна енергија. На прашањето што го одржало речиси сто години, тој без никакво двоумење ја истакнува љубовта кон поубавиот пол, тврдејќи дека мажот без жена не е целосен.
„Јас само жени сакав, зашто ништо друго немаш во животот, само жената ти е главна. А кога жената ќе ја снема, го снемало половина човек, зашто жената вреди колку половина човек. А тоа што прашувате за врска, последната не беше во деведесет и првата, туку во деведесет и втората година, и тоа е целата вистина“, порачува Драгослав со насмевка што не остава место за сомнеж.

Во родната Буковача останал со мир во душата и радост во срцето

Денес Драгослав Томовиќ живее самостојно, опкружен со спомени на еден бурен, но чесно проживеан век.
Преживеал и војни, и спиење на под, и тешка немаштија, но го зачувал она што не се купува: мирот во душата и радоста во срцето. Неговата приказна сведочи дека среќата не живее во богатството, туку во задоволството од она што човекот сам ќе го создаде.

Коментирај анонимно

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *