„Сингл сум на 30 години и луѓето велат дека мојот живот е празен – но уживам да бидам слободна“

Некои жени не се заинтересирани за идејата за брак.

Џулија Мазур, 30-годишна од Лос Анџелес, во својот подкаст зборува за животот како самец и сите други коментари со кои се соочува како жена која има триесет години.

Израсната во руски еврејски дом, семејството и пријателите на Јулија секогаш ѝ велеле „да најде убав сопруг и да има деца“. Таа ги гледала нејзините пријатели како го прават тоа додека таа се обидувала да го следи примерот.

Јулија рече: „Се чувствувам како општеството да ја прифатило оваа идеја дека идеалот за среќа е традиционалниот брак – омажи се во 20-тите години, имај деца до 30-та, купи куќа, но кога се најдов во тие „безбедни“ и „добри односи на хартија“ бев длабоко несреќна и неисполнета, затоа што се чувствував како да го правам тоа за да им удоволам на другите луѓе. Преку тој процес, сфатив дека тоа не е единственото нешто што може да направи да се чувствувате исполнето. Има и други патишта. Имам 30 години и сум сингл и се чувствувам многу исполнето од мојот живот, мојот дом, мојата кариера, моите пријатели, моето семејство“.

Таа продолжи: „Значи, навистина затоа го создадов мојот подкаст, „Pretty Much Done“, затоа што не сакам луѓето да потпаѓаат на општествениот притисок и сакам да бидат отворени за создавање на животи што сакаат да ги живеат, за себе, а не затоа што некој друг им рекол дека тоа е начинот на кој треба да живеат, туку затоа што тоа е нешто што тие го сакаат“.

Преку водење на нејзиниот подкаст и споделување објави на социјалните мрежи, Џулија најде безброј истомисленици. Луѓето често ѝ изразуваат благодарност што ги направила да се чувствуваат повидливи, помалку изолирани и помалку понижени поради тоа што се сингл.

Таа изрази како, како сингл, општеството понекогаш може да направи да се чувствувате „помалку ценети“ или непожелни. Во септември минатата година, работите станале лични кога личности како Мет Волш и Кендис Овенс го означиле нејзиниот живот бесмислен поради тоа што нема деца.

Таа рече: „Тогаш сфатив дека општествениот притисок да се венчаат и да имаат деца е нешто со кое се соочуваат многумина од нас и некако се чувствуваме инфериорни ако не сме ги постигнале тие животни пресвртници. Се надевам дека преку споделување на моето патување на учење како да се ценам себеси и мојот живот таков каков што е, луѓето можат да најдат утеха во сознанието дека не се сами и да се чувствуваат слободни да најдат радост во сегашниот момент“.

Сега Џулија мисли дека другите размислуваат за фактот дека имаат поголема контрола и слобода да го живеат животот како што сакаат. Таа се восхитува на тоа што жените повеќе не се потпираат на мажите како „добавувачи“, бидејќи знаат дека можат сами да го живеат својот најдобар живот.

Таа е убедена дека жените чувствуваат дека ако врската не им го подобри животот, тогаш едноставно не вреди да се мачат. Старото верување дека врските се сè и крај за женската среќа едноставно исчезнува.