Славко Штимац на 12 години го извлекле од училишната клупа и оттогаш животот му се променил: Една работа од детството никогаш не ја преболел, а ова е вистината за неговото потекло

Содржина:

• Обрад Глушчевиќ во Лика барал момчиња за филм и меѓу многумина го избрал токму Славко
• На сетовите му доаѓал наставник за да го надомести пропуштениот материјал
• Пава работел и во Германија а мајка му го враќала на земја кога славата ќе го понесела
• Татко му починал кога Славко имал 23 или 24 години а еден разговор никогаш не се случил
• Со Весна Голубовиќ и синот Вид избрал мирен живот додека публиката го памти како Дино, Пера Трта и Сава

Обрад Глушчевиќ во Лика барал момчиња за филм и меѓу многумина го избрал токму Славко

Штимац го завршил основното училиште во родниот крај, а животот од корен му се променил во седумдесеттите години, кога режисерот Обрад Глушчевиќ дошол во Лика во потрага по момчиња за својот нов филм. Меѓу бројните кандидати од училиштата, изборот паднал врз него.
Набргу работата го одвела во Белград, каде што продолжил да ја гради кариерата. На филмското платно првпат се појавил со само 12 години. Од 1972 до 2019 година остварил 46 филмски улоги, глумел во 12 телевизиски серии и настапувал и на театарските сцени.
Голема популарност му донесоа филмовите и сериите „Се сеќаваш ли, Доли Бел“, „Кој тоа таму пее“, „Варливо лето ’68“, „Салаш во Мали Рит“, „Волк самотник“ и „Воз во снегот“. Тие остварувања ја покажаа неговата природност, актерска ширина и способност на ликовите да им даде живот без претерување и непотребна театралност.

На сетовите му доаѓал наставник за да го надомести пропуштениот материјал

За тоа како започнало се, Штимац отворено зборуваше, присетувајќи се на денот кога како момче првпат застанал пред филмската камера:
„Екипата од филмот пристигна во Лика, во моето родно место Перушиќ. Избираа момчиња од училиштата и нè имаше многу на аудицијата. Режисерот Обрад Глушчевиќ ме избра токму мене. Потоа, улогите доаѓаа една по друга. Немав време да размислувам дали сакам да се занимавам со глума или не, туку ги прифаќав сите предизвици и улоги. Денес единствено жалам што пораснав пред камерите. Поради глумата немав време да си играм со децата. Најголеми трауми имав поради училиштето, бидејќи секогаш бев добар ученик, а бидејќи многу снимав, се плашев дека ќе попуштам во школо. Учев за време на паузите од снимањата, некогаш и ноќе. На сетовите ми доаѓаше наставник кој ми помагаше да го надоместам пропуштениот материјал, па основното училиште го завршив со одличен успех. Само што, по гимназијата не запишав студии по глума бидејќи веќе одамна одев од филм во филм.“
Иако уште како момче стекнал искуство какво што многумина актери не доживуваат ниту во цела кариера, немал обично детство. Додека неговите врсници слободното време го минувале во игра, дружење и училишни активности, тој често бил на снимања, патувал и учел меѓу сцените. Затоа, и покрај успехот, останал жалот за пропуштените безгрижни денови.

Пава работел и во Германија а мајка му го враќала на земја кога славата ќе го понесела

Голема улога во неговото растење имало семејството. Неговиот татко Пава повремено се занимавал со градежни работи, а едно време работел и во Германија. Семејството имало имот, додека мајката била домаќинка и се грижела за сопругот и за тројцата синови.
Во таква средина Славко пораснал далеку од претставата дека филмската ѕвезда е некој што стои над другите. Според приказните за неговото детство, мајка му знаела да го спушти на земја кога премногу ќе се занесел од вниманието што го добивал.
Благодарение на таквото воспитување, популарноста не го променила ниту го навела да бара посебен третман. Напротив, таквото однесување го сметал за понижувачко. Родителите не го посетувале на снимањата, а семејниот живот и работата главно останувале одвоени. Иако рано почнал да заработува и да работи, семејните вредности останале важен дел од неговиот живот.

Татко му починал кога Славко имал 23 или 24 години а еден разговор никогаш не се случил

Семејните загуби Штимац ги доживувал далеку од очите на јавноста. Татка си го изгубил откако се разболел од рак, а последните години од неговиот живот биле обележани со болест и страдање.
На Славко му останало болно сеќавање на разговорот што постојано го одложувале, верувајќи дека за него ќе има време. Најмногу го мачела помислата дека не дознал што навистина мислел татко му за неговата работа и животен пат.
„Имавме добар однос, бевме блиски. Татко ми умре кога имав дваесет и три, дваесет и четири години. Се разболе од рак. Последните години се мачеше. Помеѓу нас, ми се чини, секогаш стоеше некое премолчено ветување дека еден ден ќе седнеме и убаво ќе се изразговараме. Не стигнавме, ете. Тоа ми остана како нешто… Кога умираше, бев покрај него, но некако мислам дека сакаше нешто да ми каже. Никогаш не дознав што мисли татко ми за ова што го работам.“
Овие зборови откриваат интимна страна на актерот кој во кариерата главно беше препознатлив по улогите, а не по јавно изнесување на приватните чувства. Понекогаш токму она што останува неизговорено живее подолго од кој било разговор.

Со Весна Голубовиќ и синот Вид избрал мирен живот додека публиката го памти како Дино, Пера Трта и Сава

Подоцна животот му донел и други болни разделби. Мајка си ја изгубил во 2010 година, а најстариот брат минатата година. Со другиот брат, кој живее во Загреб, останал близок и редовно се гледа. И покрај годините поминати во Белград и бројните обврски, семејството му останало важно.
Славко Штимац е во брак со Весна Голубовиќ, сликарка и сценографка, со која го има синот Вид. Нивниот заеднички живот се одвива во Белград, каде што обајцата работат и ги градат своите професионални кариери. За нивната љубов ретко се зборува во јавноста, а заедничките појавувања се ретки. Според луѓето што ги познаваат, нивната врска трае долго и стабилно.
Таквиот однос кон јавноста се вклопува во неговиот карактер. Иако порасна пред камерите и рано стана познат, никогаш немаше потреба секој дел од својот живот да го претвори во јавна приказна.
Публиката го памти по бројните ликови што станаа дел од историјата на домашниот филм и телевизија: Милан Маљевиќ, Пера Трта, Петар Цветковиќ, Дино и Веселин. Помладите генерации го следеа и преку улогата на патологот Сава во серијата „Убијците на мојот татко“.
Неговите улоги зборуваа наместо него. Зад успехот останува приказната за момчето што многу рано почнало да работи, за детството поминато меѓу училиштето и филмските сетови, но и за човекот на кого семејството, блискоста и неизговорените зборови му останале поважни од славата.