Воспитувачка во градинка смислила генијални „досадни игри“ со кои ги учи децата на трпение и самоконтрола

Содржина:

• „Дали сте ги научиле како да се однесуваат додека чекаат?“
• „Играјте досадна игра“ е сигналот по коj децата знаат што да прават
• Во 2026 година, просечно шестгодишно дете не ја вежбало досадата како претходните генерации

„Дали сте ги научиле како да се однесуваат додека чекаат?“

Лиса Елејн Питерс е популарна воспитувачка и креаторка на содржини на социјалните мрежи. Неодамна, на Instagram Reels сподели еден од нејзините омилени, а недоволно користени совети за управување со однесувањето во училница.

Во видеото, Питерс вели дека гледа многу колеги наставници кои имаат проблеми со однесувањето на децата кога се наоѓаат меѓу две активности, без разлика дали чекаат инструкции или се редат во ходник. Питерс вели дека тоа е затоа што да ти биде досадно не е вештина што многу деца денес ја имаат.

„Можеби сте ги научиле како да се однесуваат во ходник, но дали сте ги научиле како да се однесуваат додека чекаат? …Ова е нешто што многу наставници не го учат експлицитно,“ вели таа.
Таа постоjано ги потсетува своите деца, и учениците и сопствените деца, дека е во ред да им биде досадно и дека не ни треба постоjана стимулациja цело време.

„Повеќето деца денес не знаат како да им биде досадно,“ вели таа.

Нејзиното решение? Навистина да ги научи како да го прават тоа, и да го направи забавно:
„Ги учам на мали ‘игри за досада’.“

„Играјте досадна игра“ е сигналот по коj децата знаат што да прават

Питерс не може цело време да го има нивното целосно внимание. Понекогаш треба да се оддалечи од лекцијата и да разговара со колега или да реши некој проблем, а децата треба трпеливо да чекаат. Токму тогаш нејзиниот најценет совет за управување со училница станува корисен.

„Сe што треба да кажам е: „Играјте досадна игра“ и моите деца ќе знаат што да прават.“
„Игрите за досада“ на Питерс се изненадувачки едноставни.

Едната ја нарекува „играта со палците“.

Тоа буквално значи да ги научи децата да ги вртат палците еден околу друг. Звучи смешно, но многу деца не се научени како да го прават тоа. Кога ќе научат, за нив станува забавно и ново.

Таа покажува и мала игра-предизвик со штипнување со прстите: целта е палецот и показалецот на двете раце да се допрат еден со друг, низ другиот пар прсти, без да се допрат останатите прсти. Тоа бара умешност и фокус, а и двете се одлични вештини што малите деца треба да ги вежбаат.

Питерс ги учи и на дишење со стомакот и на длабоко дишење со рацете подигнати над глава. Понекогаш ги тера да прават „плескање со палците“ додека длабоко дишат.

И двете техники ги смируваат телото и умот.

Во други моменти, ја вади „играта со бои“. За оваа игра, таа им дава на децата една боја и тие тивко, во својот ум, треба да забележат што е можно повеќе предмети во просторијата што се во таа боја.
„Не ги извикуваат,“ вели таа. „Тоа само им ги држи очите и мозоците зафатени.“

 

Во 2026 година, просечно шестгодишно дете не ја вежбало досадата како претходните генерации

Ако „игрите за досада“ на Питерс звучат толку очигледно и едноставно што човек би се вкочанил од досада, па, донекаде и се такви. Но не и за просечно шестгодишно дете во 2026 година.
Претходните генерации ја учеа уметноста на досадата од нужда. Имаше само неколку телевизиски канали и веројатно немаше детски емисии освен саботните утрински цртани. Миленијалците и генерацијата X имаа по неколку филмови на VHS што веќе ги гледале сто пати. Пред тоа, бумерите имаа уште помалку нешта што би ги држеле зафатени.
Затоа моравме сами да измислуваме нешто.
Децата од генерацијата Алфа, едноставно, ја немале таа вежба. Светот е многу постимулирачко место со iPad, моментален пристап до речиси секоја телевизиска емисија или филм на повеќе различни стриминг платформи, и можност во истиот миг да се пушти речиси која било песна што некогаш постоела на Spotify.
Тоа не е култура или општество што природно поттикнува трпение, самоконтрола и саморегулација.
Плус, децата се позафатени од кога било. Експертите велат дека, во голема мера, нивните распореди се преполнети и дека не се навикнати на многу слободно време.
Да се научи човек да се чувствува удобно со досадата е исклучително важно, и не само затоа што ги спречува децата да прават сцени и да бидат нетрпеливи. Досадата всушност поттикнува креативност и интелигенција.
Видеото на Питерс силно одекна кај нејзината публика, а многумина се вклучија со свои омилени „игри за досада“, како броење плочки на таванот или играње различни тивки азбучни игри.
Дури и возрасните би можеле да научат нешто од госпоѓа Питерс. Многумина од нас не се баш добар пример за трпение и однесување во досада кога веднаш го прелистуваме телефонот штом ќе се појави првиот здив на слободно време. На сите би ни користело да се потсетиме да дишеме, да го погледнеме светот околу нас или да научиме да се забавуваме само со сопствениот ум и прсти. Експертите се согласуваат дека тоа е една од најважните работи што можеме да научиме да ги правиме.