Македонски несекојдневни ситуации

Каде е закопано нацистичкото злато кај Велес што го барал Палчо? Што вели урбаната легенда?

Некои приказни никогаш не исчезнуваат, особено кога се работи за злато што можеби сè уште чека некаде под земја. Ова е урбаната легенда за Пашин Мост, местото кај Велес за кое се зборува дека крие нацистичко злато, закопано среде војни, предавства и вечна жед за нешто поголемо. Но, златото можеби е само трошка од она

„Секој четврти ученик во Македонија се коцкал за пари“ – ова не е само статистика, туку аларм за генерација што ја јаде коцкарскиот систем

Нека не се лажеме: коцкарниците и обложувалниците одамна не се „места каде одат возрасни“. Кај нас, тие се дел од пејзажот — светлечки реклами, бонуси, апликации, „брзи добивки“, тикети што мирисаат на надеж. И најлошото: целата таа приказна е спакувана така да изгледа нормално. Како да е само уште една забава што се случува „успат“,

И ова го видовме. Човек ползејќи поминува пешачки во Скопје

На булеварот „Јане Сандански“ во скопската општина Аеродром, утрово беше снимен граѓанин како ползејќи се обидува да го помине коловозот, поради екстремно лизгавиот и неисчистен снег. Видето објавено на социјалните мрежи предизвика различни коментари на социјалните мрежи од смеа до загриженост. Авторот на видеото, во натписот на објавата на Фејсбук напиша само: „Појадок + ракија

Роден во Скопје, израснат во Софија: За кого ќе игра Кристијан Андреев — Македонија или Бугарија?

Некои приказни се толку едноставни што стануваат комплицирани само затоа што живееме на Балканот. Кристијан Андреев е тинејџер-кошаркар што уште нема 18, а веќе му се отвора врата што на многумина им останува засекогаш затворена: репрезентацијата. И тоа не една. Туку две. Во неговата биографија има еден детаљ што на хартија изгледа „обичен“, ама во

Младен Мицевски го прави Кратово незаборавно со секој залак: Како еден човек стана амбасадор на традицијата што се живее и вкусува, а не се рекламира

Утрото во Кратово има свој ритам. Калдрмата не трпи брзање, а воздухот носи мириси што не се измислени за туристички брошури: печено тесто, чад од дрва, нешто киселкасто од туршија, и онаа тивка сигурност дека градот преживеал премногу векови за да се докажува со гласни реклами. Тогаш се појавува Младен Мицевски – не како „туристички